چه اسـتراحتِ خـوبی‌ست در جـوارِ خـودم ...!

خودم ، برای خودم ، با خودم ، کنارِ خودم !...

هـمیــن دقـیقـه کـه ایـن شــعر را تــمـام کنــم ،

از ایـن شـلوغِ شـما مـی‌روم بـه غـارِ خـودم ...

اگـــر مـــجـال دهــد روزگــار ، مـی‌خــــواهـم

دوبــاره حــافـظه باشـد در انحـصارِ خودم ...!

به سمـتِ هیـچ ، تنــم را اشـاعه خــواهم داد ...

بــه گـوشِ او بــرسانید ، رهــسپـارِ خــودَم!...

چه لـذتی‌سـت کـه یـک صبحِ ســردِ پـاییزی ،

کــنارِ پنـجــره باشـــم در انتــظارِ خــودم ...!

گلـی نـزد بـه ســرم زنـدگی ... اجـازه دهـــید

خــودم گـــلـی بگــذارم سـرِ مـــزارِ خــودم...

اگــر بـرای تــو سخــت اسـت ، نـازنین بپذیر

دلـم بـه کـارِ تـو باشد ، سرم به کارِ خودم ...!

.

باز هم احسان و زیبایی سازی های بی مثالش...