ای بـا هــــزار غصه و غــم مبتلا وطـــن!

عــمـــری اسیر گشته بــه دامِ بــلا وطــن!

فـــــرشِ قمارخانه‌ی مشتی دغـا وطـــــن!

بـــر بــــوریــا نشسته بـــه کنج عزا وطن!

آماج تـــیـــر و نـیـزۀ جور و جــفـــا وطن!

بی کس وطن! غــــریب وطن! بینوا وطن!

.

دیشب غمی رسید و چه حالی ز من گرفت...

وجدان، دو دسته تا سحرم از یخن گـــرفت...

گفتا چه خفته‌‌ای که وطن اهــرمن گـــرفت...

شیــخ‌الشُّیوخِ شهر، رهِ بـــــرهَـمـن گــرفت...

افــتــاده در دهــان هــزار اژدهـــا وطــــن...

بی کس وطـن! غـــریب وطن! بینوا وطن!...

.

دیریست این وطن بجز از غــم ندیده است ...

غیر از عــزا و گــریه و ماتـــم ندیده است...

کام عـطش ‌گـــرفـــتــۀ او نـــم نـدیده است...

یک دوست،یک موافق وهمدم نـدیده است...

آری! نــــدیـــده‌ است یکی آشنا وطــــــن!...

بی کس وطن! غـریب وطن! بینوا وطن!...

.

دزدان ربـوده ‌انــد هـمـه گـنـج و مـال او...

نشنید هیـچ کس بـه جهان قــیـل و قال او...

با آه و نالــه رفت؛ هـمـه مـــاه و سال او...

آتش گـرفــتــه است دل من بـــه حال او!...

در بحر خون و اشک؛ نماید شنا وطـــن...

بی کس وطن!غریب وطن! بینوا وطن!...

.

هر روز، زخم ما بَـتـَر از روز پیش شد...

وابستگی به مـــردم بـــیــگانه بـیش شد...

از دست ریش ها دل ما ریش ریش شد...

شیطان برای ملت ما قوم و خویش شد...!

نیکوتر است مرگ؛به ما زین بقاء وطن...

بی کس وطن!غریب وطن!بینوا وطن !...

.

یک روز این وطن،وطنِ ببر و شیر بود...

هر بیشه‌ اش مکان پـلــنـگی دلـیــر بـود...

دیو سیـه بــه پــنـجۀ رزمَش اسیـر بــود...

بر شرق و غرب،نوکرِ شاهش امیر بود...

تا کی اسیر طائــفـه‌ی بـی حــیـا وطن ؟...

بی کس وطن!غریب وطن!بینوا وطن !...

.

خون بی‌گناه،بیهوده که ریخته می‌شود،

پاسخ می‌گیرند...