یا رب مباد کز پا ، جانانِ من بیفتد ...

درد و بلای او کاش ، بر جانِ من بیفتد !...

.

من چون ز پا بیفتم ، درمانِ دردِ من اوست ...

درد آن بوَد که از پا ، درمانِ من بیفتد ...!

.

یک عمر گریه کردم ، ای آسمان ! روا نیست ...

دردانه‌ام ز چشمِ گریانِ من بیفتد ...

.

ماهم به انتقامِ ظلمی که کرده با من ،

ترسم به دردِ عشق و هجرانِ من بیفتد !...

.

از گوهرِ مرادم ، چشمِ امید بسته‌ست ...

این اشک نیست کاندر دامانِ من بیفتد ...

.

من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان ...

گردون کجا به فکرِ سامانِ من بیفتد !؟...

.

خواهد شد از ندامت ، دیوانه ... شهریارا

گر آن پری به دستش ، دیوانِ من بیفتد ...

.

همین اندازه لطیف و محزون...