فاضل نظری میگه:

"موج" ، با تجربه‌ی "صخره" به "دریا" برگشت ...

کـمـتـریـن فـایـده‌ی عـشــق ، پـشـیـمانیِ مـاسـت !...

.

بدین سان...!

روزبه بمانی میگه:

نه جونمو بگیر ، نه پای من بمیر ...

منو همیشه زندگی زده ...!

صدا اگه صداست ، خدا همون خداست ،

چرا همیشه حالِ ما بده ؟...

.

چرا ؟...

من میگم:

دل محضِ اطّلاع اگر آه سر دهد ،

او را کسی نمانده بخواهد خبر دهد !...

آن‌قدر لِه شدم ، که کلامم نمی‌کشد

از شرحِ واقعه به زبانم اثر دهد ...

از آسمان گریخته خورشید و بختِ بد ،

این شامِ تار دوست ندارد سحر دهد ...

بر قولِ ماندن از سرِ جبر ، اعتبار نیست ...

نخلی که بی سر است ، ندیدم ثمر دهد ...!

او مستِ من نشد که نشد ... بکر ماند و رفت ...

ترسید پیکِ نابِ دلش را هدر دهد ...!

با هفت‌خطِ رفته‌ی دیروز مست کرد ،

تا جامِ خود به دستِ همان بی‌پدر دهد !...

تنها نه او ، که هیچکسی نیست در جهان ،

ارجی به زندگانیِ اهلِ هنر دهد ...

دل کندم از شروع ، پس از ختمِ او ... مگر ،

کوتاه آمدن ضرری مختصر دهد ...!

از واقعیّتش ، به کناری فراری‌ام ...

حاشیه رفتن آخرِ سر ، دردسر دهد !...

ابرازِ عشق ، ترجمه‌ی مرگ می‌شود

وقتی اناالحق از دلِ منصور سر دهد ...

.

از کتاب "نامشخص"

علیرضا آذر میگه:

از کـــمـرگـاهِ چـــلّــه‌هــا رفــتـنــد ...

از پــیِ تـــیــر هــا نــبـایـد گـــشــت !

چشم بردار ... علیرضا ! بس کن !...

از کمان رفته ، بر نخواهد گـشت ...!

.

روزبه بمانی میگه:

پاییز که میشه ، دلم آشوب میشه ...

پاییز ، من بدجور دلگیرم همیشه ...!

انقدر با تو زندگی کردم تو این فصل ،

حس میکنم پاییز می‌میرم همیشه !...

.

اینگونه...!

امیر خسرو دهلوی میگه:

ابر می‌بارد و من می‌شوم از یار جدا ...

چون کنم دل به چنین روز ز دلدار جدا ...؟

دیده از بهرِ تو خونبار شد ای مردمِ چشم !...

مردمی کن ، مشو از دیده‌ی خونبار جدا ...!

حُسنِ تو دیر نپاید چو ز خسرو رفتی ...

گل بسی دیر نمانَد ، چو شد از خار جدا ...

.

بله...

شهریار میگه:

از زندگانی‌ام ، گله دارد جوانی‌ام ...

شرمنده‌ی جوانی از این زندگانی‌ام...

گفتی که آتشم بنشانی ... ولی چه سود ؟!...

برخاستی ، که بر سرِ آتش نشانی‌ام ...!

.

دریغا...

روزبه بمانی میگه:

بدبختی است که شاعرِ یک شهر باشی و

عشقت ، نخواندت و نمانَد به پای تو ...

راضی شوی به اینکه "شنیدی فقط" که او ،

حالش به هم نمی‌خورَد از شعرهای تو !...

.

عجب!...

علیرضا آذر میگه:

چـقدر ایـن شـهر را گــشتی ...

بـه انسـان بـر نـخوردی خـب !

چــراغِ شـــیــخ در دســـتــت ،

به صورت ، گوهرِ شبتاب ...!

.

مصداقِ بیت حافظ که می‌گفت :

سـال‌ها دل طـلبِ جـامِ جم از مـا می‌کـرد ...

آنچه خود داشت ، ز بیگانه تمنّا می‌کرد !...

بله...!

شهریار میگه:

من خود به سر ندارم ، دیگر هوای سامان ...!

گردون کجا به فکرِ سامانِ من بیفتد ؟...

بله...

روزبه بمانی میگه:

همین که اوّلِ پاییز رفته‌ای یعنی ،

هجومِ غربتِ من را کشانده‌ای تا دشت ...

به جانِ هر دوی ما را قسم نخور عشقم !

به جانِ هر دوی ما ، باز بر نخواهی گشت ...!

افسوس...

احسان افشاری میگه:

چون می‌نگرم به کارِ عالم بهتر ،

هر مسئله‌ای ، دو وجه دارد در بر :

از منظرِ شعر ، آه بیچاره درخت ،

از منظرِ جبر ، آه بیچاره تبر ...!

بدین سان...

کاظم بهمنی میگه:

پیش از آنی که بخواهی از کنارت می‌روم ،

تا بدانی عذرِ ما را خواستن ، کارِ تو نیست ...!

بله...!

علیرضا آذر میگه:

ای کماندار ! بزن ! تیر مرا می‌طلبد ...

ای تبردار ! بکوب ! عاقبتش می‌افتم ...!

یک نفر نیست فقط زود خلاصم بکند !؟

نکشی ، می‌کشمت ... باش ببین کِی گفتم !...

بدین صورت...

حسین جنتی میگه:

گذشت خوبی‌ام از حد ، به شک دچار شدند ...

به احترام کمی خم شدم ، سوار شدند !...

دلم ز آینه بودن به تنگ آمده است ،

که یک به یک ، همه یارانِ من ، غبار شدند ...!

بله...

حافظ میگه:

طریق عشق ، طریقی عجب خطرناک است ...

نعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری !...

عجب...!

افشین یداللهی میگه:

تو با قلب دیوانه‌ی من چه کردی !؟...

ببین عشقِ دیوانه‌ی من چه کردی !...

در ابریشمِ عادت آسوده بودم ،

تو با بالِ پروانه‌ی من چه کردی !؟...

بدین سان...

من میگم:

گفتم : ای آئینه ! او هم روبرو دارد تو را ؟

پاسخ امّا تلخ‌تر بود از تمامِ ماجرا ...!

گفت : او دیگر به من کاری ندارد تا که هست ،

آن‌که او را بهتر از من کرده با خود آشنا ...!

بله...

حسین صفا میگه:

در آستانه‌ی پیری ، گلایه از شبِ دنیا ، بد است مردِ حسابی ...!

به احترامِ دیازپام ، به لطفِ قصّه و بوسه ، تلاش کن که بخوابی !

گلایه از شبِ کوچک ، و نِق به شیوه‌ی کودک ، بس است حزنِ مبارک !

شبت بلند ، غمت نیز ... غمت بخیر ، شبت نیز !... شب است ... مردِ حسابی !

به این صورت...

حسین زحمتکش میگه:

تو آبرو مبر ای دوست ، از منی که اسیرم ...

بدزد از همه ، امّا نه از منی که فقیرم ...!

نه از منی که به دارم کشانده ، دار و ندارم ...

نه از منی که به زیرم کشیده ، مکرِ وزیرم !...

همیشه آرزوی مرگ کرده‌ام که مبادا ،

رقیب چشم بدوزد ، به آرزوی حقیرم !...

بریده دستِ مرا تیغِ اعتماد و چگونه ؟...

چگونه دستِ کسی را از این به بعد بگیرم !؟...

حامد عسگری میگه:

تن رعشه گرفتیم که با غیر نشسته‌ست ...
از غیرتمان بود ، نوشتند : حسودیم ...!

جو گندمی از داغٍ غمش ، تار به تاریم ...!
در حسرتِ پیراهنِ او ، پود به پودیم ...

پیگیرِ پریشانیِ ما دیر به دیر است ...
دلتنگ به یک خنده‌ی او ، زود به زودیم !...

بله...

فاضل نظری میگه:

گیسوانِ تو شبیه است به شب ... امّا نه !

شب که اینقدر نباید به درازا بکشد !...

بله !...

احسان افشاری میگه:

همین شما ، که پذیرای شعرِ من بودید ،

مگر نه آن‌که به وقتش ، لب و دهن بودید !؟

به تیشه‌ای نرسیدید و کوه‌کن بودید !

و توشه‌ای هم اگر بود ، راهزن بودید ...!

صدف ندیده ، به گوهر رسیده‌اید ... عجب !...

چراغ کشته ، به مجمر رسیده‌اید ... عجب !

به خطِ هفتمِ ساغر رسیده‌اید ... عجب ...

دو خط نخوانده ، به منبر رسیده‌اید ... عجب !...

عجب !...

علیرضا آذر میگه:

از کمرگاهِ چلّه‌ها رفتند ...

از پیِ تیر ها نباید گشت !...

چشم بردار ... علیرضا ! بس کن !

از کمان رفته ، بر نخواهد گشت ...!

بدین سان...

شهریار میگه:

یاد آن‌که جز به روی من‌اَش ، دیده وا نبود !...

وان سست عهد ، جز سری از ما سوا نبود ...!

امروز در میانِ کدورت نهاده پای ...

آن روز ، در میانِ من و دوست ، جا نبود !...

کس دل نمی‌دهد به حبیبی که بی‌وفاست ...

اول حبیبِ من ، به خدا بی‌وفا نبود ...!

دل با امیدِ وصل ، به جان خواست دردِ عشق ...

آن روز ، دردِ عشق چنین بی‌دوا نبود ...!

تا آشنای ما ، سرِ بیگانگان نداشت ،

غم ، با دلِ رمیده‌ی ما آشنا نبود ...

از من گذشت و من هم از او بگذرم ... ولی ،

با چون منی ، به غیرِ محبّت ، روا نبود !...

هعی...

مولانا میگه:

روز ها فکرِ من این است و همه شب سخنم ،

که چرا غافل از احوالِ دلِ خویشتنم !؟...

از کجا آمده‌ام ؟... آمدنم بهرِ چه بود !؟...

به کجا می‌روم آخر ؟... ننمایی وطنم ...!

مرغِ باغِ ملکوتم ... نیَم از عالمِ خاک ...

چند روزی ، قفسی ساخته‌اند از بدنم ...!

اینگونه...

حافظ میگه:

رفیقان چنان عهدِ صحبت شکستند ،

که گویی نبوده‌ست خود آشنایی !...

بیاموزمت کیمیای سعادت ...:

ز هم صحبتِ بد ، جدایی...! جدایی...!

بدین صورت...

من میگم:

هیــچ نـا اهـلــی نــدارد جـایــگاهـی پـیـشِ مــا ...

هر که از ما دور شد ، قطعاً حرامی‌زاده بود !...

بــــله...

من میگم:

شب به شب خود را صدا کردی و دیدی نیستی ...

نصفِ عمرت رفت !... اصلاً زندگی را زیستی !؟...

فکرِ حالِ دیگرانی و به فکرت نیستند ...

پس چرا با خشم رو در روی خود می‌ایستی ؟...

یک سؤال افتاده در آئینه وقتی روبروست ...

از خودت گاهی بپرس ...: ای نامشخص ! چیستی !؟...

بله...

صائب میگه:

دود اگـر بـالا نشـیند ، کـسـرِ شـأنِ شـعـلـه نیـسـت ...

جای چشم ، ابرو نگیرد ... گرچه او بالا تر است !...

بله...